مطالب سایت

تفاوت گیتار ۶ سیم و ۱۲ سیم کدام بهتر است؟

donyayesazha آبان ۱۶, ۱۴۰۵ ۱ دقیقه مطالعه ۰

بعضی صداها را هیچ‌وقت فراموش نمی‌کنید؛ یکی از آنها هم اولین باری است که یک گیتار ۱۲ سیم را از نزدیک می‌شنوید. انگار یک ارکستر کوچک داخل جعبه‌ی چوبی قایم شده باشد: یک نت می‌زنید و صدایی پهن و براق و کمی معلق برمی‌گردد که نه از یک ساز می‌آید نه از دو ساز؛ از جادوی دوازده سیمی می‌آید که دوتا دوتا کنار هم چیده شده‌اند. اما همین جذابیت، سوال جدی هم می‌سازد: گیتار ۱۲ سیم برای من مناسبه یا همان ۶ سیمِ همیشگی؟ آیا ۱۲ سیم فقط برای حرفه‌ای‌هاست؟ تفاوت واقعی این دو، فقط تعداد سیم است یا ماجرا عمیق‌تر است؟

در این مقاله از دنیای سازها دو برادرِ خانواده گیتار آکوستیک را روبه‌روی هم می‌نشینیم: ساختار، صدا، نوازندگی، سبک‌ها، نگهداری و منطق خرید. اگر گیتاریست هستید یا می‌خواهید شوید، تا آخر این مقاله دقیقا می‌دانید کدام‌یک باید روی دیوار اتاق تمرین‌تان باشد. اگر تازه‌واردید و هنوز اولین گیتار را نخریده‌اید، بهتر است اول سراغ مقاله برای شروع یادگیری گیتار چه گیتاری بخریم؟ بروید؛ چون جواب کوتاهِ همان‌جاست: شروع با ۶ سیم.

در یک نگاه؛ اگر عجله دارید:

  • گیتار ۱۲ سیم همان کوک استاندارد ۶ سیم را دارد؛ اما هر نت با دو سیم هم‌زمان نواخته می‌شود.
  • در سه جفتِ سیم بم، سیم دوم اوکتاو بالاتر است و در سه جفت سیم زیر، دو سیم یکسان (یونیسون)‌اند.
  • صدای ۱۲ سیم: پهن، براق و با افکت چوروس طبیعی؛ صدای ۶ سیم: شفاف، متعادل و همه‌کاره.
  • ۱۲ سیم برای مبتدی توصیه نمی‌شود؛ فشار انگشت و پهنای گردن، یادگیری را سخت می‌کند.
  • هنرجوی جدی‌تر که صدای فولک و راک قدیم را دوست دارد، بعد از تسلط روی ۶ سیم، ۱۲ سیم را به‌عنوان ساز دوم برمی‌دارد.

فهرست مطالب این مقاله:

دو برادر از یک خانواده؛ سرگذشت کوتاه

گیتار ۶ سیمِ امروزی، حاصل صدها سال تکامل است و از آن به‌عنوان شکل استاندارد گیتار یاد می‌شود؛ برای آشنایی با تاریخ و ساختارش می‌توانید مقاله گیتار در ویکی‌پدیا را ببینید. گیتار ۱۲ سیم اما بچه قرن بیستم است: اوایل همین قرن در آمریکا، نوازنده‌های بلوز و فولکِ دوره‌گرد، برای پرحجم‌تر کردن صدای سازِ تنهاشان، سیم‌های دوم را کنار سیم‌های اصلی چیدند تا یک نفر با یک ساز، صدای دو نوازنده را بدهد. لید بلی، افسانه بلوز با صدای بم و خش‌دارش، مشهورترین چهره همان نسل اول است.

دهه‌های شصت و هفتاد، عصر طلایی ۱۲ سیم بود: موج فولک راک آن‌قدر عاشق این صدا شد که سازهای ۱۲ سیم به صحنه‌های بزرگ راه پیدا کردند. جورج هریسون با ریکِن‌بکر ۱۲ سیمش در آلبوم‌های اول بیتل‌ها، ایگلز با اینترو معروف هتل کالیفرنیا در اجراهای زنده و جیمی پیج با گیتار دورگردنِ لد زپلین، سه نمونه‌ای‌اند که هر موزیسینی یک بار اسمشان را شنیده است؛ برای تاریخچه و جزئیات بیشتر، مقاله گیتار دوازده سیم در ویکی‌پدیا مرجع کاملی است. بعد موج فروکش کرد اما ۱۲ سیم هرگز نرفت؛ به یک «رنگ صوتی» کلاسیک تبدیل شد که هر نسل دوباره سراغش می‌آید.

دو ردیف پیچ روی سرصفحه؛ امضای بی‌ابهام گیتار ۱۲ سیم

دو ردیف پیچ روی سرصفحه؛ امضای بی‌ابهام گیتار ۱۲ سیم

سرصفحه‌ی آرامِ گیتار ۶ سیم؛ آشنا و همه‌کاره

سرصفحه‌ی آرامِ گیتار ۶ سیم؛ آشنا و همه‌کاره

تفاوت ساختاری؛ فقط شش سیم بیشتر ندارد!

گیتار ۱۲ سیم از جلو شبیه گیتار معمولی است اما سرصفحه‌اش همه‌چیز را لو می‌دهد: دو ردیف پیچ، شش تا در هر طرف (یا در طرح‌های مدرن‌تر، شش پیچ یک طرف و شش پیچ آن طرف). سیم‌ها به‌صورت جفتی چیده شده‌اند و راز صدا در همین چیدمان است: در سه جفت سیم بم (می، لا، ر)، سیم دوم بسیار نازک‌تر است و یک اُکتاو بالاتر کوک می‌شود؛ یعنی همان نت، هم بم و هم زیر هم‌زمان به گوش می‌رسد. در سه جفت سیم زیر (سل، سی، می)، هر دو سیم یکسان و هم‌صدا (یونیسون)‌اند. نتیجه این ترکیب «اوکتاو + یونیسون» چیزی است که به آن می‌توانید روی ۶ سیم هرگز نرسید.

ترتیب چیدن جفت‌ها هم قانون خودش را دارد: در هر جفت، سیم اصلی (بم‌تر یا همان سیمِ هم‌اندازه‌ی سیم ۶ سیمی) پایین‌تر و سیم اوکتاو یا یونیسون بالاتر می‌نشیند؛ برای همین موقع تعویض سیم یا کوک، باید بدانید کدام پیچ مال کدام سیم است. ست‌های سیمِ آماده ۱۲ سیم، این چیدمان را رعایت کرده‌اند و گیج‌های سبک‌تری برای سیم‌های اصلی دارند تا کشش مجموعه در حد تحمل گردن بماند؛ پس همیشه ست مخصوص ۱۲ سیم بخرید، نه دو ست ۶ سیم.

این شش سیم اضافه بی‌هزینه هم نیست. اول اینکه کشش کل روی گردن و صفحه به‌شدت بالاتر می‌رود؛ برای همین گردن گیتارهای ۱۲ سیم محکم‌تر و معمولا کمی کلفت‌تر ساخته می‌شود و سازهای ضعیف، زیر این فشار کم‌کم خم می‌شوند. دوم اینکه فاصله بین جفت‌ها باید در صفحه و شیپورک دقیق بریده شده باشد؛ در سازهای بی‌کیفیت، سیم‌ها روی هم می‌افتند و صدای «برخورد دو سیم» به شما اضافه می‌شود. سوم اینکه بدنه اغلب کمی بزرگ‌تر و عمیق‌تر است تا حجم این سیم‌های اضافه را جا بدهد؛ اگر دو برادر را کنار هم بگذارید، ۱۲ سیم هیکل درشت‌تری دارد.

تفاوت صدا؛ دو شخصیت متفاوت

صدا همان‌جایی است که این دو ساز راه‌هایشان جدای جداست. گیتار ۶ سیم مثل یک گوینده خبر، شفاف و متعادل است: هر نت سر جایش است، باس زیر ساختار است و تریبل‌ها شفاف؛ به همین دلیل زبان مشترک همه سبک‌هاست و صدایِ «متعارفِ» گیتار همان است که از ۶ سیم می‌شنوید. گیتار ۱۲ سیم اما مثل گروه کر است: چون دو سیمِ کمی متفاوت هم‌زمان می‌لرزند و هیچ‌وقت دقیقا روی هم نمی‌افتند، پدیده‌ای شبیه افکت چوروس به‌صورت طبیعی در قلب ساز اتفاق می‌افتد؛ صدایی پهن، براق و کمی «شناور» که آن را «شیمر» می‌نامند.

ترجمه عملی این تفاوت: استرامِ بازِ ۱۲ سیم، حتی ساده‌ترین آکورد را سینمایی می‌کند و برای بالادها و ریتم‌های پهنِ فولک و راک، خودش کفایت می‌کند؛ اما همان خاصیت، جایی که شفافیت لازم است معامله برعکس می‌کند: آکوردهای پیچیده و جازِ پر از آلتِریشن، روی ۱۲ سیم به هم می‌ریزند و فینگرپیکینگِ دقیق، پر از غش‌های ناخواسته می‌شود. در ضبط هم همین قاعده صدق می‌کند: گیتار ۶ سیم در میکس، مثل یک ساز منفرد جا می‌گیرد و برای نقش‌های همراهی و ریتم، فضای خالیِ لازم را برای بقیه سازها باز می‌گذارد؛ ۱۲ سیم اما خودش میدان را پر می‌کند و اگر سه چهار لایه از او را روی هم بگذارید، عملا فضایی برای هیچ‌چیزِ دیگر باقی نمی‌مانَد. تهیه‌کننده‌های باتجربه ۱۲ سیم را مثل نمک استفاده می‌کنند: کم، اما درست و در لایه‌ای که فقط حسش شنیده شود نه جدایی‌اش.
قاعده سرانگشتی: هر جا می‌خواهید شنونده «چند ساز» بشنود، ۱۲ سیم؛ هر جا می‌خواهید «یک گیتار تمیز» بشنود، ۶ سیم.

تفاوت نوازندگی؛ سخت‌تر یا فقط متفاوت؟

روی کاغذ، آکورد روی ۱۲ سیم همان آکورد ۶ سیم است؛ همان شکل، همان جای دست. در عمل سه فرق حس می‌شود. اول فشار انگشت: هر انگشت باید دو سیم را همزمان به پایین فشار دهد و در سازهای با اکشن بلند، این یعنی ماه‌های اول، نوک انگشت‌های شما روایتگر همه‌چیز خواهد بود. دوم پهنای گردن: دست‌های کوچک برای رسیدن به سیم پایین، بیشتر باید باز شوند؛ برای نوجوانان و دست‌های ظریف، این جدی‌ترین محدودیت است. سوم دقت فینگرپیکینگ: انگشت‌ها باید بین جفت‌ها راه بروند؛ کار که از عهده برآید، لذتش دو برابر است اما مسیرش پر از گیر است.

از آن طرف، اتفاق خوبی هم می‌افتد: چون هر نت دو سیم دارد، خطاهای ریز پنهان می‌شوند و صدای پر پشتِ ساز، نوازنده متوسط را هم «حرفه‌ای‌تر از واقعش» جلوه می‌دهد. برای همین به ۱۲ سیم می‌گویند سازِ حاضرجواب؛ همان آکوردهایی که روی ۶ سیم معمولی به نظر می‌رسند، اینجا اپیک به گوش می‌رسند. پیک هم نرم‌تر و لاغرتر از روال ۶ سیم انتخاب می‌شود تا آن توده سیم، چفت نشود.

استرام باز روی ۱۲ سیم؛ همان لحظه‌ای که آکوردهای ساده، اپیک می‌شوند

استرام باز روی ۱۲ سیم؛ همان لحظه‌ای که آکوردهای ساده، اپیک می‌شوند

روتین کوکِ بدون دردسر برای ۱۲ سیم

با این ساز هماهنگ شوید: کوک، بخشی از خودِ نوازندگی است نه مقدمه‌ی آن. یک ترتیب کارآمد این است: اول هر شش سیم اصلی (سیم‌های بمِ هر جفت) را با تیونر کوک کنید، بعد هر شش سیم دوم را نسبت به هم‌جفتِ خودش دقیق کنید؛ این ترتیب از کوکِ جفتِ به‌جفت، جابه‌جایی گردن را هم کمتر می‌کند. اگر روز اولِ ساز نوست، انتظار پس‌دادن مداوم داشته باشید؛ بعد از دو سه روز و چند دور کوک، سیم‌ها کشش می‌گیرند و ساز می‌نشیند. عادتِ چک‌کردنِ یک‌دقیقه‌ای قبل از هر جلسه، با این ساز حرف اول را می‌زند.

سبک‌ها؛ هر برادر کجای موسیقی نشسته؟

اگر پلی‌لیست سبک‌ها را مرور کنیم، جای هر کدام روشن می‌شود. فولک و فولک راک، قلمرو اصلی ۱۲ سیم است؛ از بالادهای کلاسیک دهه شصت تا آهنگسازان امروزِ ایندیکسیل که دنبال همان «دیواری از صدا» با یک سازند. راک کلاسیک هم از این صدا سهم بزرگی برده؛ صحنه‌های آکوستیک گروه‌های بزرگ، غالبا روی ۱۲ سیم بنا شده‌اند. در مقابل، تقریبا هر چیزِ دیگر خانه‌اش ۶ سیم است: پاپ، بلوز، جاز، فلامنکو، همراهی خواننده، آموزش و تمرین. برای دیدن تصویر بزرگ‌تر از خانواده‌ی آکوستیک‌ها، مطلب تفاوت گیتارهای آکوستیک با کلاسیک و فلامنکو را بخوانید؛ و اگر وسوسه شدید بدانید هر سبک چه گیتاری می‌طلبد، انواع سبک‌های گیتار کدام‌اند؟ را از دست ندهید.

همین‌جا یک تصویر ذهنی هم بدهیم: اگر ۶ سیم را «گیتارِ جین» بدانیم که با هر لباسی هماهنگ است، ۱۲ سیم «کت و شلوار اسموکینگ» است؛ برای همه‌جا نیست، اما جایی که می‌نشیند، هیچ‌کس جایش را نمی‌گیرد. آکوردهای باز و ساده، پادشاهیِ ۱۲ سیم‌اند؛ هرچه آکورد پیچیده‌تر و نقشِ گیتار زیرک‌تر شود، شمشیر برمی‌گردد و ۶ سیم می‌درخشد. برای همین است که در آرشیو بیشتر نوازنده‌های حرفه‌ای، این دو کنار هم پیدا می‌شوند، نه به جای هم.

جدول مقایسه در یک نگاه

معیار گیتار ۶ سیم گیتار ۱۲ سیم
تعداد و چیدمان سیم ۶ سیم تک ۶ جفت؛ ۳ جفت اوکتاو + ۳ جفت یونیسون
شخصیت صدا شفاف، متعادل، همه‌کاره پهن و براق با چوروس طبیعی
سختی نوازندگی استاندارد فشار بیشتر، گردن پهن‌تر
آکوردهای پیچیده عالی به‌هم‌ریخته و شلوغ
فینگرپیکینگ دقیق عالی دشوار
کشش روی گردن معمول بسیار بالا؛ نیاز به ساخت مقاوم
کوک‌ماندگی خوب حساس‌تر؛ کوک مکرر لازم
بهترین نقش ساز اصلی و آموزش ساز دومِ رنگ و فضا
مناسب برای همه؛ از روز اول یادگیری نوازنده ۶ سیمِ باتجربه

کدام برای من؟ سناریوهای واقعی

تازه‌کارم و اولین گیتارم را می‌خرم: بدون تردید ۶ سیم؛ ترجیحا کلاسیک با سیم نایلون یا آکوستیک با سیم سبک. کل انرژی شما باید صرف یادگیری شود، نه جنگیدن با ساز. مطلب ۱۰ نکته کاربردی قبل از خرید گیتار آکوستیک چک‌لیست کامل همین مرحله است.

سال‌هاست ۶ سیم می‌زنم و صدای جدید می‌خواهم: بهترین دلیل دنیا برای خرید ۱۲ سیم. شما تکنیک دارید، می‌دانید چه می‌خواهید و ساز جدید، بدون اینکه یادگیری را عقب ببرد، یک رنگ تازه به اجراهایتان می‌دهد. همان آکوردهای همیشگی را روی ۱۲ سیم بزنید؛ انگار قطعه جدید نوشته‌اید.

خواننده‌ترانه‌سرا هستم و ساز تنهای صحنه‌ام: به ستون صدا فکر کنید. اگر ریتم‌های پهن و بالاد می‌خوانید، ۱۲ سیم همراه طلایی شماست؛ اگر ریتم‌های تیز و شلوغ می‌زنید، ۶ سیم با پیک، کنترل بیشتری می‌دهد. خیلی از خواننده‌های حرفه‌ای هر دو را می‌دارند و در صحنه، جای هر کدام را می‌دانند.

برای ضبط خانگی دنبال «دیوار صدا» هستم: ۱۲ سیم یک لایه‌ی رازآلود روی هر آرنج است؛ دوبل‌کردن گیتار ۶ سیم خودتان جواب می‌دهد اما ۱۲ سیم، همان عمق را یک‌شبه و بدون تدوینِ سنگین می‌دهد. اگر بودجه برای دو گیتار نیست، الکتروآکوستیک‌های فندر و مدل‌های پیکاپ‌دار مثل گیتار کلاسیک لانگی کات‌آوی راه میانه‌ای برای ضبط تمیز هستند.

نگهداری و کوک؛ آنچه صاحبان ۱۲ سیم باید بدانند

گیتار ۱۲ سیم، ساز حساس‌تری است و کمی مهربانی بیشتر می‌خواهد. اول، مسئله کشش: مجموع دوازده سیمِ کوک‌شده، فشار بزرگی به گردن وارد می‌کند و به همین دلیل خیلی از صاحبان ۱۲ سیم، ساز را نیم‌پرده پایین‌تر (Eb) کوک می‌کنند؛ هم کشش را کم می‌کند هم به صدا حالتِ گرم و قدیمی‌تری می‌دهد که با روحیه این ساز جور است. دوم، سیم‌های سبک: ست‌های مخصوص ۱۲ سیم، سیم‌های اوکتاوِ نازک و سیم‌های اصلیِ با گیج ملایم دارند؛ ست ۶ سیم معمولی را دوتا نخرید؛ چیدمان استاندارد برهم می‌خورد. سوم، کوک مکرر: دوازده سیم یعنی دوبرابر فرصت برای از کوك افتادن؛ تیونر خوب برای این ساز واجب است، نه لوکس.

راجع به تروس‌رد و تنظیم گردن هم اگر سرِخود دست به کار نمی‌شوید، این کار را به تعمیرکار بسپارید؛ فشار اشتباه روی پیچ تروس راد در سازِ پرکشش، می‌تواند گردن را از تناسب خارج کند. اصول کلی نگهداری چوب و رطوبت هم روی هر دو برادر یکسان است؛ مطلب تاثیر چوب‌های مختلف بر صدای گیتار را هم اگر دوست دارید بدانید چوبِ این دو چطور شخصیت صدا را می‌سازد، بخوانید.

سه خط قرمز برای سازندهای ۱۲ سیم:

  • ساز ارزان و بی‌برندِ ۱۲ سیم نخرید؛ گردنِ مقاوم‌نساخته، زیر کشش دوازده سیم خم می‌شود و این خمیدگی تقریبا همیشگی است.
  • سیم‌های ۱۲ سیم را یک‌جا و ناگهانی شل نکنید؛ افت ناگهانی کشش برای صفحه و خرک مثل رهاکردن ناگهانی فنر است. اگر قرار است مدتی نو نکنید، فقط نیم‌پرده شل کنید.
  • سیم اوکتاو نازک، در لحظه پارگی مثل تیغ می‌چرخد؛ همیشه صورت را از فاصله نزدیکِ سرصفحه دور نگه دارید، خصوصا هنگام کوک.

نکات خرید گیتار ۱۲ سیم

موقع خرید ۱۲ سیم، سه چیز را جدی‌تر از یک خرید معمولی چک کنید: صافی گردن (از زاویه ببینید؛ پیچ خوردگی حتی کوچک، در این ساز بزرگ می‌شود)، شیارهای شیپورک و خرک (هر جفت سیم باید موازی و بدون روی‌هم‌افتادگی بنشیند) و جداسازی دو سیمِ هر جفت در کوک (پیچ‌ها نباید با هم قفل شوند). هر سه مورد در سازهای برنددارِ رده وسط به بالا، از روز اول درست‌اند؛ برای همین توصیه همیشگی ما این است که در این خانواده، یک رده بالاتر از حدِ تصورِ خودتان بخرید.

اگر چه برندی را انتخاب کنید، دنیای آکوستیک‌های خوب پهن است: از سری‌های ۱۲ سیمِ سازندگان کلاسیک مثل مارتین که در سایت رسمی مارتین رده مخصوص خودش را دارد، تا گزینه‌های اقتصادی‌تر که برای شروعِ این صدا کافی‌اند. برای مقایسه‌ی ساختاریِ بدنه‌ها (درِدنات یا OM؟) هم مطلب درِدنات یا OM و برای دیدن گزینه‌های بازار، معرفی ۲۰ گیتار از مبتدی تا حرفه‌ای را ببینید. برای درک بهتر تفاوت خانواده الکتریک و کلاسیک هم تفاوت گیتار الکتریک و کلاسیک کمک‌تان می‌کند؛ و اگر می‌خواهید زاویه دید بازار ایران را هم داشته باشید، سراغ دسته‌بندی گیتار الکتریک دنیای سازها بزنید تا با برندها و رده‌های موجود آشنا شوید.

۶ جفتچیدمان سیم‌ها در گیتار ۱۲ سیم ۳ جفتسیم‌های بم با سیم اوکتاو (می، لا، ر) نیم‌پرده پایینکوک رایج صاحبان ۱۲ سیم برای کاهش کشش

سوالات متداول درباره گیتار ۶ سیم و ۱۲ سیم

آیا گیتار ۱۲ سیم برای مبتدی مناسب است؟

به‌عنوان ساز اول، خیر. فشار دو سیم زیر هر انگشت و گردن پهن‌تر، یادگیری اولیه را بی‌دلیل سخت می‌کند. اول با ۶ سیم شروع کنید، وقتی آکوردها و ریتم‌ها دست‌تان آمد، ۱۲ سیم تبدیل به یک جایزه واقعی می‌شود؛ چون همان دانسته‌ها را با صدایی دوبرابر می‌نوازید.

آیا می‌توان روی گیتار ۶ سیم، حس صدا/چوروس ۱۲ سیم را ساخت؟

تا حدی بله: افکت چوروس الکترونیک، دوبل‌کردن قطعه در ضبط یا کوک‌های جایگزین، تقریب‌های خوبی می‌دهند. اما همان «لرزش طبیعی دو سیم واقعی» را هیچ افکتی کامل کپی نمی‌کند؛ برای همین ۱۲ سیم هنوز زنده و فروش است.

کوک ۱۲ سیم سخت‌تر است؟

روالش همان است اما دو برابر طول می‌کشد و یک نکته دارد: اول سیم اصلی هر جفت را کوک کنید، بعد سیم اوکتاو یا یونیسون را. تیونر کروماتیک این کار را ساده می‌کند؛ بعد از دو سه هفته، کوک کاملِ این ساز برایتان روتین چنددقیقه‌ای می‌شود.

چرا خیلی از ۱۲ سیم‌ها را نیم‌پرده پایین می‌کوک‌اند؟

برای کم کردن کشش روی گردن و گرفتن صدای گرم‌تر و قدیمی‌تر. این کار کاملا رایج و بی‌ضرر است؛ فقط یادتان باشد که همه آکوردها همان شکل را می‌مانند اما کل ساز نیم‌پرده بم‌تر می‌شود؛ اگر با دیگران می‌نوازید یا کاپو دارید، همین را حساب کنید.

۱۲ سیم را با پیک بزنم یا انگشت؟

هر دو، اما پیک نرم‌تر و باریک‌تر از روال ۶ سیم. پیک سفت، دوازده سیم را با هم می‌کوبد و صدا چفت و خشن می‌شود؛ پیک متوسط تا نرم، اجازه می‌دهد جفت‌ها جدا بنشینند و همان شیمر معروف بیرون بیاید. فینگرپیکینگ هم روی ۱۲ سیم فوق‌العاده است، فقط دقتش را می‌خواهد.

تعویض سیم ۱۲ سیم چقدر سخت‌تر است؟

طولانی‌تر و پرهزینه‌تر، نه فنی‌تر؛ فقط شش سیم بیشتر دارید که باید ترتیب و جهت‌شان را رعایت کنید. ست‌های آماده ۱۲ سیم، جفت‌ها را از قبل مرتب کرده‌اند؛ حین تعویض از عکسِ قبل از بازکردن کمک بگیرید و سیم‌ها را یک‌جا و ناگهانی نه، پله‌ای عوض کنید.

کدام برندها برای شروعِ ۱۲ سیم معتبرند؟

برندهای کلاسیک آکوستیک‌سازی مثل مارتین و تیلر در این خانواده نام‌آشنایند و رده‌های اقتصادی‌تر برندهای دیگری هم گزینه‌های خوبی دارند. مهم‌تر از برند، سلامت گردن و کیفیت شیارهاست؛ پس حضوری بخرید یا از فروشنده‌ای که ستاپ و تضمین دارد، که در هر دو حالت مشاوره بگیرید.

آیا گیتار الکتریک ۱۲ سیم هم وجود دارد؟

بله؛ مشهورترین‌شان ریکِن‌بکر ۳۶۰/۱۲ است که صدای جینگلی مشهورش در موسیقی راک دهه شصت نقش تاریخی دارد. گیتارهای الکتریک ۱۲ سیم امروزه کم‌تر تولید می‌شوند اما برای سبک‌های رترو و ایندی، همان یک رنگ خاص را دارند و در ضبط، بدون آمپ بلند هم به‌خوبی جواب می‌دهند.

بین دو مدل هم‌قیمت ۶ سیم و ۱۲ سیم، کدام کیفیت ساخت بهتری دارد؟

معمولا نسخه ۶ سیمِ همان رده؛ چون سازنده هزینه‌ی ساز را روی شش سیم و مقاوم‌سازی نه پخش کرده است. اگر بودجه مشخصی دارید و اولویت‌تان کیفیت صدای روزمره است، ۶ سیمِ رده بالاتر منطقی‌تر است؛ اگر اولویت همان حسِ خاصِ ۱۲ سیم است، مدل میان‌رده‌ی برند معتبر کافی است.

جمع‌بندی

گیتار ۶ سیم و ۱۲ سیم رقیب نیستند؛ مکمل‌اند. یکی زبان مشترک همه‌جای موسیقی است و یادگیری و اجرا با او معنا دارد؛ دیگری یک رنگ صوتی خاص و مسحورکننده که هر نوازنده‌ای بعد از رسیدن به ثبات، یک بار باید تجربه‌اش کند. اگر امروز در نقطه شروع هستید، ۶ سیم بخرید و شب‌های تمرین را با خیال راحت بسازید؛ و اگر آن نقطه را رد کرده‌اید، اجازه بدهید اولین استرام روی ۱۲ سیم، همان حس ارکسترِ داخل یک جعبه را به شما هدیه بدهد. برای دیدن گزینه‌های هر دو مسیر، فروشگاه دنیای سازها و مشاورهایش همان‌جا هستند که همیشه: کنار شما، سرِ دوراهی‌های شیرین موسیقی.

دیدگاه خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *